Gazeta „Metro” przeprowadziła w Polsce, jako pierwsza badanie nierejestrowanego bezrobocia. Wynika z niego, że co czwarty bezrobotny jest kobietą, która chciałaby wrócić na rynek pracy, ale nie bardzo wie jak ma to zrobić. Badanie zostało przeprowadzone w ramach „Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki” przy współudziale finansowym EFS (Europejskiego Funduszu Strukturalnego). Niektóre z osób odpowiedziały, że nie pracują, ponieważ zajmują się domem lub opiekują dzieckiem. 100% takich osób to właśnie kobiety. Jednak trzy czwarte z nich zadeklarowała, że chętnie powróciłaby do pracy, jednak nie wiedzą jak i gdzie mają jej szukać. Problem jest trochę głębszy, współczesne szkoły powinny uczyć, tak jak jest to w niektórych państwach zachodnich, przygotowania zawodowego. Tymczasem spotkań z doradcą zawodowym jest bardzo mało. Uczniowie nie uczą się poznawania swoich mocnych i słabych stron. Nie znają swoich predyspozycji zawodowych. Za mało jest zajęć na których uczyliby się pisania CV i listu motywacyjnego. W późniejszym etapie będąc już w urzędzie pracy, urzędnik nic nie robi, aby pomóc bezrobotnemu w znalezieniu zatrudnienia. Pracownicy urzędu jedynie rejestrują, odhaczają, dbają o opłacenie ZUS-u i praktycznie ich rola się kończy. Co prawda zaczyna się to powoli zmieniać, ale jeszcze dużo pozostało do zrobienia.

Obecnie dużo osób poszukuje pracy, co prawda z różnym skutkiem. Są osoby, które znajdą zatrudnienie dość szybko, ale są i takie, które mimo wysłania dużej ilości C.V. i odbycia wielu rozmów kwalifikacyjnych, pracy nie otrzymują. Takie osoby powinny zastanowić się dlaczego tak się dzieje, co robią nie tak, że nikt nie chce ich mieć w gronie swoich pracowników. Może powinny zastanowić się nad zmianą swojego podejścia do poszukiwania pracy. Jeżeli długo nie otrzymujemy zatrudnienia to jednak chyba jest coś złego w naszym postępowaniu i powinniśmy to zmienić. Na początek należałoby przyjrzeć się swojemu C.V. czy nie ma w nim na przykład błędów ortograficznych i interpunkcyjnych, następnie można je dać do sprawdzenia znajomej osobie. Bardzo dobrze wygląda, jeżeli na końcu życiorysu umieścimy informacje o swoich zainteresowaniach. Natomiast na początku dobrze jest umieścić posiadane umiejętności, jak na przykład znajomość konkretnych aplikacji biurowych, a niżej dobrze jest wspomnieć o posiadaniu takich umiejętności, jak praca w zespole, czy łatwość komunikacji. Najważniejszą sprawą jest pokazanie sukcesów jakie odnieśliśmy do tej pory. Nie jest wskazane natomiast wymienianie zadań jakie wykonywaliśmy w poprzednich pracach. List motywacyjny w żadnym wypadku nie może być streszczeniem C.V. Jeżeli natomiast jesteśmy często zapraszani na rozmowy kwalifikacyjne, a jednak nie otrzymaliśmy zatrudnienia, to należy przyjrzeć się swojej technice prowadzenia rozmowy, w jakim stroju przychodzimy na rozmowę. Zawsze przed każdą rozmową dobrze jest przećwiczyć sobie ewentualne pytania i odpowiedzi.

Od pewnego czasu na rynku pracy kwitnie pewien rodzaj procederu. Niektórzy, nieuczciwi Head-hunterzy prześcigają się w dostarczaniu życiorysów. Ten kto prześle C.V. odpowiedniego kandydata , najszybciej może liczyć na otrzymanie prowizji. Często zdarza się, że osoby wcale nie szukają pracy, a są zapraszane na spotkania rekrutacyjne. Nie mają pojęcia, że ich życiorysem i adresem ktoś handluje. Jak to wszystko zatem się odbywa. Otóż Head-hunterzy wyszukują sobie najpierw odpowiedniego kandydata, przygotowują jego C.V. a następnie przedstawiają pracodawcy. Dany pracownik oczywiście nic o tym nie wie. Jeżeli jego kandydatura zostanie wstępnie zaakceptowana to wtedy nakłania się go do zmiany pracy. Jeżeli zdarzy się tak, że kandydat nie chce słyszeć o jakiejkolwiek zmianie to Head-hunter i tak otrzymał już zaliczkę. Jeżeli pracodawca odrzuci przedstawione kandydatury, to wtedy nieuczciwi Head-hunterzy udają się do innych pracodawców. Ofiarami są przeważnie menedżerowie, o których dużo wiadomo. Formalnie proces handlowania danymi osobowymi, jest niezgodny z prawem i podlega karze, jednakże nikt z handlujących nie przyznaje się do prowadzonej działalności, chociaż wszyscy wiedzą, że takie działania są prowadzone.

Każdy z nas będący w wieku produkcyjnym, chociaż raz w swoim życiu, szukał pracy. Nasuwa się pytanie, czy robimy to dobrze? Często już samo ogłoszenie mówi nam czy powinniśmy na daną ofertę odpowiadać. Trzeba nauczyć się czytać dokładnie ogłoszenia i wyciągać z nich odpowiednie wnioski, wtedy możemy być pewni, że nie stracimy czasu na złą ofertę. W takim razie jak rozpoznać, czy oferta jest zła, czy dobra? Przede wszystkim powinniśmy korzystać ze sprawdzonych portali pracy. Wszystkie firmy, które zamieszczają ogłoszenie w sprawie pracy muszą wnieść opłatę, między innymi za ogłoszenie, za rekrutację, przeszukanie bazy CV. Może to być dowodem na to, że firma jest poważna i faktycznie poszukuje pracownika. Najgorsze ogłoszenia zamieszczane są na darmowych tablicach ogłoszeniowych, na portalach z darmowymi ogłoszeniami. Wybierając sprawdzone portale pracy unikniemy wielu pomyłek i być może kłopotów. Najbardziej trzeba się strzec ogłoszeń potencjalnie niebezpiecznych. Chodzi tu głównie o oferty od zagranicznych pracodawców, zwłaszcza tych z podtekstem erotycznym. Częste ukazywanie się podobnej oferty może świadczyć, że firma ma kłopoty z pozyskaniem pracowników, albo jest duża rotacja na poszukiwanych stanowiskach. To tylko kilka aspektów, na które warto zwrócić uwagę przeglądając ogłoszenia.